نامهاى آن حضرت (صلى الله علیه و آله و سلم ) نزد خداوند، در كتابهاى پیامبران و بر زبان اولیاى او عبارتند از: محمد، احمد، الماحى ، العاقب ، الحاشر، رسول رحمت ، رسول توبه ، رسول امم ، المقتفى ، القثم ، شاهد بر انبیا و امم ، بشیر، نذیر، سراج منیر، ضحوك ، قتال ، متوكل ، فاتح ، امین ، خاتم ، مصطفى ، رسول و پیامبر امى ، حاد، مزمل ، مدثر، كریم ، نور، عبد، رؤ وف ، رحیم ، طه ، یس ، منذر، مذكر.

در كتابهاى اخبار آمده است : نام او نزد بهشتیان ، عبدالكریم ، نزد اهل آتش ‍ عبدالجبار، نزد اهل عرش عبدالحمید، نزد سایر ملائكه ، عبدالحمید، نزد سایر پیامبران عبدالوهاب ، نزد شیاطین عبدالقهار، نزد جن عبدالرحیم ، در كوهها عبدالخالق ، در خشكى عبدالقادر، در دریا عبدالمهیمن ، نزد ماهیها عبدالقدوس ، نزد حیوانات سمى عبدالغائب ، نزد حیوانات وحشى عبدالرزاق ، نزد درندگان عبدالسلام ، نزد بهایم عبدالمؤ من ، نزد پرندگان عبدالغفار، در تورات مود مود، در انجیل طاب طاب ، در صحف عاقب ، در زبور فاروق ، نزد خدا طه و یسین و نزد مؤ منین محمد و كنیه او ابوالقاسم و جبرئیل با كنیه ابى ابراهیم به او سلام كرد.

پیامبر اكرم (صلى الله علیه و آله و سلم ) فرموده اند: ((من اول و آخر هستم )). و در بعضى روایتهاى معتبر آمده است كه : ((منظور از تمام سوگندهایى كه خداوند بزرگ در كتاب خود یاد كرده حضرتش ‍ مى باشند.)) بد نیست روایتى نیز از طریق اهل سنت درباره فضیلت او و امیرالمؤ منین (علیه السلام ) نقل نمایم . زیرا بهترین گواه بر فضایل على (علیه السلام ) روایاتى است كه سنیها در این مورد نقل مى كنند. احمد حنبل در كتاب مسند خود و ابن ابى لیلى در كتاب فردوس و منهج التحقیق از ابن خالویه روایت نموده اند كه او راویان حدیث را شمرد تا به جابر بن عبدالله انصارى رسید و آنگاه از او نقل كرد كه : ((از رسول خدا شنیدم كه فرمودند: خداوند، من ، على ، فاطمه ، حسن و حسین را از یك نور آفرید سپس این نور را فشارى داده و شیعیان ما از این نور خارج شدند. پس از آن ما خدا را ستایش نمودیم . آنان نیز خدا را ستایش نمودند؛ ما خدا را منزه دانستیم آنان نیز خدا را منزه دانستند، ما لا اله الا الله گفتیم ، آنان نیز لا اله الا الله گفتند؛ خداوند را تمجید نمودیم شیعیان ما نیز او را تمجید كردند. خداوند را یگانه دانستیم شیعیان ما نیز چنین كردند. سپس ‍ خداوند آسمانها و زمین و فرشتگان را آفرید كه تا صد سال تسبیح و تقدیس را نمى شناختند ما تسبیح گفتیم بدنبال ما شیعیان ما تسبیح گفتند و سپس ملائكه تسبیح گفتند و همچنین در مورد غیر تسبیح ... این روایت تصریح مى كند كه پیامبر و آل او (علیهم السلام ) تسبیح ، تهلیل و تكبیر را به شیعیان خود یاد داده و شیعیان آنها نیز به ملائكه آموختند بهمین جهت شیعیان آنها از ملائكه برتر مى باشند.

این فضایل را با استفاده از آیات و روایات اثبات كردیم . ولى از راه تاءمل و اندیشه خود و بدون كمك گرفتن از شرع نیز مى توانیم فضایل او را اثبات نماییم : ما مى بینیم كه در چند سال كم در حالى كه مشغله هاى فراوانى داشت و مشغول جهاد بود - علومى از جانب او گسترش پیدا نمود كه حتى كمتر از یك صدم آن علوم نیز از جانب همه انبیاء گسترش پیدا ننمود. این علوم در زمینه تربیت روح ، قلب و جسم و سایر رشته هاى علم و حكمت بود. و نیز نامهاى خداوند متعال و صفات و نعمتهاى باطنى او و فضایل انبیاء را براى مردم بیان نمود. و امثال این كارهاى خارق العاده ، قویترین معجزات براى اثبات پیامبرى و نبوت بوده و این معجزات محكمتر از شكافتن ماه مى باشد. باین جهت كه فقط تعداد انگشت شمارى فرق سحر و معجزه را مى دانند و ممكن است بگویند شكافتن ماه سحر است نه معجزه ؛ ولى معجزاتى كه ما گفتیم شباهتى به سحر، شعبده و غیره ندارد.

و انسان خود مى تواند از این خلاصه اى كه گفتیم تفصیل این مطالب را بفهمد و از این راه گوشه اى از شرافت پیامبر خود را دریابد و آنگاه فضیلت این روز را درك نموده و بگونه اى به پیشواز آن رود كه شایسته آن است . و علاوه بر درك فضیلت این روز مقدار منت خداوند را بخاطر این میلاد مبارك فهمیده و دل و عقل او آنگونه كه شایسته است از این منت تاءثیر مى پذیرد. و سپس باید آثار این تاءثیر را در اعمال و حركات خود آشكار نماید و نباید بگذارد عمل او قلبش را تكذیب كند. زیرا عمل فقط از صفات قلب سرچشمه گرفته و هیچ عملى از این قاعده مستثنى نیست .

اعمال این روز

(1-از مهمترین اعمال در این روز اولا توسل به حامیان معصوم آن روز و سپردن عقل و قلب و تمامى وجود خود بوسیله آنان به خداوند متعال است ، با این هدف كه توفیق در بهره مندى از این روز نصیب او گردد. و اگر انسان در توكل و تسلیم خود راستگو باشد قطعا توفیق الهى را خواهد یافت . زیارت پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) بطور مفصل و زیارت امیرالمؤ منین (علیه السلام ) در كتاب اقبال روایت شده است .

(2-نیز از كارهاى مهم روزه داشتن این روز بخاطر شكرگزارى و بجا آوردن دو ركعت نماز مى باشد كه در هر ركعت آن یك بار سوره ((فاتحه )) و ده بار سوره ((قدر)) و ده بار سوره ((اخلاص )) مى خواند.

سپس در مكان نماز خود نشسته و دعایى كه روایت شده مى خواند.

حقیقت عید و آداب آن

(3-از كارهاى مهم در این روز رعایت آداب عید میلاد پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) و اظهار مراسم شرعى عیدهاى بزرگ است تا دیگران این روز را به عنوان عید بشناسند. و نیز باید دیگران را با عمل خود به چیزهایى كه موافق با حقیقت عید است عادت دهیم همانگونه كه شرع از ما خواسته نه آنگونه كه مخالف شرع است . زیرا عده اى نادان در این روز به لهو و لعب و حتى به كارهاى حرام مى پردازند.

خداوند هنگام عید به همه نیكوكاران و بدكاران بار عام مى دهد تا در پیشگاه او حضور یافته ، اظهار خضوع و خشوع نموده و مراسم بندگى را بجا آورند؛ و آمرزش گناهان ، جوائز و نامه هاى سلطنت و پادشاهى بگیرند. بنابراین باید با تمام توان خود را براى حضور در چنین مجلسى آراسته و آماده نمود. و چون هر مجلسى لباس مخصوص و آرایش ‍ متناسب با خود دارد، باید خود را مانند اهل آن مجلس آماده و آراسته نماییم . لباس اهل این مجلس ، تقوى ، تاجشان معارف الهى و نظافت آنان پاكیزگى قلب از بیاد غیر خدا بودن و عطرشان ذكر خدا و صلوات بر رسول خدا و آل پاك او مى باشد.

مبادا در مجلس پاكیزگان وارد شوى و قلب تو آلوده به یاد دنیا و بدنت برهنه از لباس تقوى و سرت بدون عمامه مراقبت باشد و از تو بوى بد آلودگیهاى دوستى دنیا استشمام شود؛ اعمال بدت باعث فاسد شدن اخلاقت شده ، سرت خالى از عقل معرفت ، قلبت خالى از ایمان و چشمت به خاطر نگاه به حرامهاى الهى دردمند، زبانت از گفتن در رضاى خدا لال ، گوش تو از شنیدن ذكر خدا كر، دست تو بخاطر بخل از جود و سخاوت و انفاق در راه خدا، بسته و از جهاد در راه خدا باز مانده ، شكمت از مال حرام و چیزهایى كه خدا حرام نموده پر، فرج تو... و پاى تو از برآوردن نیازهاى دوستان خدا و رفتن به خانه هاى خدا لنگ باشد. زیرا اگر در مجالس پاكان حاضر شوى ، بخاطر پلیدى لباس اراذل و زشتى این آفات و بدحالى رسوا خواهى شد. پس بخاطر وجود شریف و عزیز خود اندكى تاءمل كرده و به خود خطاب كن : اى فقیر! چرا با غفلتها و كوچك شمردن شعائر و حرمتهاى الهى و بخاطر بیحالى و كوتاهى در میدان مسابقه تحصیل كمالات از همانندهاى خود عقب مى افتى ؟

از امام حسن مجتبى (علیه السلام ) روایت شده است ((در روز عید فطر به عده اى كه مى خندیدند و بازى مى كردند نظر نمود، سپس به همراهان خود فرمود: خداوند عزوجل ماه رمضان را براى تمرین مسابقه خلق خود قرار داد كه در آن با اطاعت و كسب خشنودى او با هم مسابقه بدهند. عده اى پیشى گرفته و رستگار شدند و عده اى عقب مانده و بدبخت شدند. شگفتا در روزى كه نیكوكاران پاداش دیده و كوتاهى كنندگان زیان مى بینند، عده اى مشغول خنده و بازى هستند. بخدا سوگند اگر پرده ها فرو افتد، نیكوكار مى اندیشد كه چرا بیشتر عمل نیك انجام ندادم و بدكار مى گوید چرا بد میكردم ! و در روایت دیگرى در دنباله این روایت آمده است : ((از شانه كردن مو و صاف كردن لباس باز مى مانند)) سایر آداب عید در دو عید دیگر خواهد آمد.

(4-و از مهمترین اعمال مهم این است كه روز خود را با سلام به حامیان و نگهبانان روز به پایان رسانده و به درگاه آنان جهت شفاعت و اصلاح حال تضرع نماید. و اگر آن روز در نگهبانى پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) نباشد، باز هم اعمال خود را به آن حضرت تسلیم نماید. زیرا او بر جانشینان معصوم خود مقدم است ؛ ولى همراه با شرمسارى و خجالت از كوتاهى در اداى حق شكر نعمت و همراه با لطیف نمودن گفتار و الفاظ تضرع و ابتهال . زیرا این كار اثر زیادى در رسیدن اعمال به آن حضرت (صلى الله علیه و آله و سلم ) و نازل شدن خیر از معدن فضل خداوند دارد. سپس به نگهبان آن روز براى شفاعت خود به درگاه آن عزیز توجه كرده و از پیامبر اكرم (صلى الله علیه و آله و سلم ) درخواست نما كه اعمال تو را به درگاه مقدس حضرت حق عرضه نموده و از خداوند بخواهد گناهان تو را بخشیده ، آنها را تبدیل به چند برابر خوبى نموده و آنگاه با رضایت از تو اعمالت را بپذیرد؛ كه خداى متعال هر چه بخواهد مى تواند انجام بدهد و دیگران نمى توانند. نیز از او بخواه در آینده توفیقات تو را براى كوشش در خدمت به خداى بزرگ و وفادارى به رسول والا مقام و آل بلند مرتبه او زیاد نماید. زیرا بحكم عقل وفاى به سادات و محبوبان خدا حقوق بزرگى را بر ما واجب مى نماید و اگر بخواهیم به بزرگان خود و محبوبان خدا در زمان غیبت آنان وفادار بمانیم ، باید حقوق زیادى را ادا نماییم .

فصل پنجم : مراقبات ماه ربیع الاخر

دعاى اول ماه

از مهمترین اعمال این ماه چنانچه در جمیع ماهها گفتیم ، دعا در اول آن است ؛ بخصوص دعاى بلند مرتبه و گرانقدرى كه در اول آن روایت شده است .

دهم ربیع الاخر

روایت شده ، این روز روز ولادت مولا و امام ما امام حسن عسكرى (علیه السلام ) مى باشد و مراقبت از روزهاى ولادت ائمه (علیهم السلام ) شبیه به مراقبت روز ولادت رسول اكرم (صلى الله علیه و آله و سلم ) است . زیرا این روزها نیز مانند آن روز مراسم سرور، شكرگزارى و بزرگداشت با اعمال قلبى و بدنى دارند؛ گر چه روز ولادت حق خاصى دارد. و اما خصوصیتى كه این روز دارد این است كه مولود این روز پدر بلاواسطه امام ما - جان جهانیان فداى او باد - مى باشد. بنابراین سزاوار است شیعیان با امورى مناسب به امام زمان (علیه السلام ) تهنیت گفته و حاجات خود را از كسى كه در این روز متولد شده بخواهند. و نیز بخواهند كه سفارش او را به امام زمانش نموده تا او را مورد نظر و لطف خود قرار داده و او را از بخششها و بزرگواریهاى خود بهره مند نماید.

 

 

ادامه کتاب المراقبات

نوشته شده در تاریخ شنبه 3 مهر 1389    | توسط: حسن پوراللهیار    |    | نظرات()