آنگاه بازوى او را گرفته ، او را مقدارى بلند كرده و در سمت راست خود قرار داد. سپس او را بلند كرده و فرمود: اى مردم ! چه كسى از خودتان بر شما سزاوارتر است ؟ گفتند: خدا و رسول او. فرمود: توجه كنید! كسى كه من به او سزاوارترم على نیز به او سزاوارتر است . خداوندا! با دوستان او دوست و با دشمنانش دشمن باش . یارى كنندگان او را یارى نموده و كسانى را كه به او كمك نكنند از یارى خود محروم فرما. خداوند دین شما را با ولایت و امامت او كامل كرد. خداوند قبل از اینكه در آیه اى مؤ منین را مورد خطاب قرار دهد او را مورد خطاب ساخته است . در ((هل اتى )) خداوند فقط براى او بهشت را گواهى نموده و این آیه درباره شخص دیگرى نیست . دودمان پیامبران از نسل خودشان ولى دودمان من از نسل على مى باشد. فقط انسانهاى تیره روز با على دشمنى ورزیده و تنها انسانهاى پرهیزكارند كه در ولایت على بسر مى برند. سوره ((والعصر)) درباره على نازل شده است . به پروردگار عصر سوگند تفسیر آن در روز قیامت است كه ((ان الانسان لفى خسر؛ تمامى انسانها ورشكسته اند)) یعنى دشمنان آل محمد. ((الا الذین آمنوا؛ مگر كسانى كه ایمان آوردند)) یعنى به ولایت آنان ایمان آوردند. ((و عملوا الصالحات ؛ به كارهاى نیك پرداخته )) و در زمان غیبت غایب آنان ((تواصوا بالصبر؛ سفارش به صبر كنند)) مردم ! به خدا، رسول و نورى كه نازل كرده ایمان آورید. خداوند نور را در من ، سپس در على و آنگاه در نسل او تا مهدى ، همان كسى كه حق خدا را مى گیرد، فرود آورده است . مردم من رسول خدا هستم . قبل از من هم رسولانى بوده اند. صبر و شكر، در على و بعد از او، در فرزندانش وجود دارد. مردم ! قبل از شما بیشتر پیشینیان گمراه بوده اند، من راه مستقیم خدا هستم ، راهى كه شما مامور به پیروى از هدایت در آن مى باشید. بعد از من على و آنگاه فرزندان او امامانى هستند كه به حق راهنمایى مى كنند. من مطالب را به خوبى برایتان گفته و بینشى روشن به شما دادم . بعد از من هم على راه را براى شما روشن مى كند. بعد از پایان سخنانم دعوت مى كنم شما را براى بیعت با او با من دست داده و به ولایت او اقرار كنید. من به خدا بیعت كرده و على به من ، من نیز از جانب خدا، براى او از شما بیعت مى گیرم . ((كسى كه پیمان شكنى كند فقط به ضرر خود اوست و هر كس كه به تعهدات الهى خود عمل كند، خداوند به زودى پاداش بزرگى به او عنایت مى فرماید)) مردم ! شما بیش از آن هستید كه بتوان یك بیك با شما دست داد. بهمین جهت خداوند به من دستور داده كه براى فرمانروایى على و امامان بعدش كه از من و او مى باشند، با زبان از شما پیمان گرفته و اعلام كنم كه دودمان من از نسل او مى باشد. پس این مطالب را حاضرین به غایبین اطلاع داده و بگویید: شنیدیم و فرمان بردیم . و از ابلاغ پیامهاى پروردگارت راضى هستیم ، با دل ، زبان و دستهایمان این مطالب را پذیرفته ، با آن زندگى كرده ، مى میریم و برانگیخته مى شویم ، تغییر نكرده ، عوض نشده ، شك و شبهه اى پیدا نمى كنیم ، با دل و زبان با خدا، تو، على حسن و حسین و امامانى كه ذكر كردى عهد و پیمان سخت و محكم بسته ، چیزى غیر از آن نخواسته و این مطالب را به هر كس كه ببینیم ، مى رسانیم . مردم در جواب گفتند: به روى چشم امر خدا و رسول خدا را شنیدیم و اطاعت نمودیم و از ته دل به آن ایمان آوردیم . در این هنگام و در حالى كه على (علیه السلام ) در میان آنان بود به طرف رسول خدا آمدند تا اینكه ظهر شد، نماز ظهر و عصر را با هم به جاى آورده و پس از غروب آفتاب ، نماز مغرب و عشا را نیز با هم به جاى آوردند. هر وقت عده اى براى پذیرش این مطلب به خدمت پیامبر مى آمدند، رسول خدا مى گفت : تمام ستایشها مخصوص خدایى است كه ما را برتر از جهانیان گردانید. ((ابو سعید سمان )) روایت كرده است : شیطان در شكل پیرمردى پرهیزگار پیش رسول خدا آمده و گفت : چقدر كم هستند پیمان بستگان با تو در مورد آنچه درباره على مى گویى . در اینجا بود كه خداوند این آیه را نازل فرمود ((و شیطان گمان باطل خود را راستین و حقیقى جلوه داده كه در نتیجه بجز گروهى از مؤ منین دیگران از او پیروى كردند.)) آنگاه عده اى از منافقین پیمان شكن گرد آمده و گفتند: محمد دیروز در مسجد ((خیف )) چنین گفت ، امروز نیز چنین ، اگر به مدینه باز گردد، حتما براى او بیعت مى گیرد. بنابراین بهتر است قبل از رسیدن محمد به مدینه او را بكشیم . در آن شب چهارده نفر براى كشتن پیامبر (صلى الله علیه و آله و سلم ) در گردنه اى بین ((جحفه )) و ((ابواء)) به كمین نشستند. با این نقشه كه هفت نفر در سمت راست گردنه و هفت تن دیگر در سمت چپ آن نشسته و شتر او را رم بدهند. وقتى شب فرا رسید رسول خدا نماز خوانده ، سوار بر شتر تندرو خود شده و در جلوى همراهان خود حركت كرد، هنگامى كه از گردنه بالا رفت جبرئیل به او گفت : محمد فلانى و فلانى - همه آنها را نام برد كه صاحب كتاب نام تمامى آنان را آورده است - در گردنه به كمین نشسته تا تو را بكشند. رسول خدا پشت سر خود را نگاه كرد و پرسید، چه كسى پشت سر من است ؟ ((حذیفه بن یمان )) پاسخ داد: من هستم . رسول خدا از حذیفه پرسید آنچه ما شنیدیم تو هم شنیدى ؟ پاسخ داد: بله . فرمود: این مطلب را كتمان كن . آنگاه به آنان نزدیك شده و آنان را با نام خود و پدرانشان صدا زد، همین كه صداى رسول خدا را شنیدند، شتران خود را كه داخل گردنه بسته بودند رها كرده پا به فرار گذاشته و خود را در میان جمعیت گم كردند وقتى مردم به رسول خدا رسیدند رسول خدا در پى شتران آنان رفته و آنها را پیدا كرد. وقتى از گردنه فرود آمد، فرمود: كسانى كه در كعبه هم سوگند مى شوند كه اگر محمد به مرگ الهى از دنیا برود یا كشته شود، نگذارند رهبرى به اهل بیت او برسد و در پى آن ، این كار زشت از آنان سر مى زند، سخت در اشتباه هستند. آنگاه آنان پیش رسول خدا آمده و سوگند یاد كردند كه اصلا چنین كارى از آنان سر نزده است . در اینجا بود كه این آیه نازل شد: ((سوگند یاد مى كنند كه نگفته اند، ولى آنان كلمات كفرآمیز گفته و بعد از مسلمانى كافر شده و در پى چیزى هستند كه بدان نرسیده اند)) رویداد عقبه را عده اى از اهل سنت نیز در تفسیر و كتابهاى دیگر خود نقل كرده اند.

اعمال شب عید غدیر

در شب عید غدیر دوازده ركعت وارد شده ، كه مجموع دوازده ركعت ، یك سلام در پایان نماز دارد. بعد از هر دو ركعت نشسته ، در هر ركعتى ده بار ((حمد)) و ((قل هو الله )) و یك بار ((آیة الكرسى )) و در ركعت دوازدهم هفت بار ((حمد)) و ((قل هو الله )) خوانده ، سپس دست به قنوت برداشته و ده بار در آن بگو: لا اله الا الله وحده لا شریك له ، له الملك ، و له الحمد یحیى و یمیت و هو حى لا یموت بیده الخیر و هو على كل شى قدیر آنگاه ركوع و سجده را انجام داده و ده بار در سجده بگو: سبحان من اءحصى كل شى ء علمه ، سبحان من لا ینبغى التسبیح الا له سبحان ذى المن و النعم سبحان ذى الفضل و الطول سبحان ذى العز و الكرم ، اساءلك بمعاقد العز من عرشك و منتهى الرحمة من كتابك و بالاسم الاعظم و كلماتك التامة ان تصلى على محمد رسولك و اءهل بیته الطاهرین و ان تفعل بى و حاجات خود را بگوید و سپس بگوید: انك سمیع مجیب .

دعاى خوبى نیز روایت شده است كه مضمون آن گواه درستى آن بوده و با این جمله شروع مى شود ((اللهم انك دعوتنا الى سبیل طاعتك ...))

اعمال روز عید غدیر

سید به نقل از امام رضا (علیه السلام ) از پدران پاكش ، سخنرانى طولانى و ارزنده امیرالمؤ منین (علیه السلام ) در روز عید غدیر را روایت كرده است كه آخر آن چنین است :

((بعد از پایان مراسم ، خانواده خود را در وسعت و آسایش قرار داده با برادرانتان نیكى نموده ، و به خاطر نعمتهایى كه خداوند متعال به شما ارزانى داشته از او سپاس گذارى نمایید. گرد هم آیید تا امور شما سامان پذیرفته ، به یكدیگر نیكى كنید تا خداوند الفت شما را بپذیرد. خداوند در این روز چند برابر پاداش عیدهاى قبل و بعد آن مگر در چنین روزى را به شما عنایت مى كند شما هم نعمتهاى الهى را كه در اختیار دارید به یكدیگر ببخشید.

نیكوكارى در این روز مال را افزایش و عمر را طولانى مى كند. مهربانى با یكدیگر رحمت و عطوفت خداوندى را برمى انگیزد. از مالى كه خداوند به شما داده است به اندازه توانایى به برادران و خانواده خود بخشیده ، با یكدیگر خوشرو بوده و در دیدارهاى خود مسرور باشید. سپاسگزار نعمتهاى خدا بوده ، توقع كسانى را كه از شما انتظار دارند بخوبى برآورده نموده و متناسب با امكانات خود دارایى و توانایى خود را با ضعیفان خود بتساوى تقسیم نمایید، كه هر درهم از جانب خداى عزوجل برابر با دویست هزار درهم و بیشتر است . روزه این روز از روزه هایى است كه خداوند آن را سفارش كرده و آن را برابر با پاداشى بزرگ قرار داده است . تا جایى كه اگر بنده اى از ابتداى دنیا تا انتهاى آن روزها را روزه گرفته ، شبها مشغول عبادت بوده و در روزه خود مخلص باشد باز هم نمى تواند به این پاداش برسد. اگر كسى در این روز ابتدا به یارى برادر خود برخاسته و با میل و رغبت با او خوش رفتارى كند پاداش كسى را خواهد داشت كه این روز را روزه گرفته و شبش را به عبادت گذرانده باشد. و كسى كه مؤ منى را در شب آن افطار دهد مانند كسى است كه ده فئام را افطار داده باشد - شخصى برخاسته و گفت : امیرالمؤ منین فئام چیست ؟ حضرت فرمودند: صد هزار پیامبر و صدیق و شهید - چه رسد به اینكه جمعى از زنان و مردان مؤ من را سرپرستى كند كه من ضمانت مى كنم خداوند امان از فقر و كفر به او عنایت فرماید. و اگر در شب یا روز آن یا بعد از آن ، تا عید سال آینده ، مرگ او فرا رسد و گناه كبیره اى انجام نداده باشد پاداش ‍ او با خداست . كسى كه به برادر خود قرض داده و آنان را یارى كند من ضامن هستم كه اگر خداوند او را در دنیا باقى دارد قرض او را باز پس ‍ گرفته و اگر از دنیا برود در آخرت عمل او را جبران نماید. هنگام دیدار به یكدیگر سلام كرده ، دست داده و نعمت این روز را تبریك بگویید. این مطلب را حاضرین به غایبین اطلاع دهند. باید افراد بى نیاز به یارى نیازمندان شتافته و توانگران به افراد ضعیف كمك كنند. رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم ) این مطالب را به من دستور داده بود.))

آنگاه به جاى نماز جمعه ، نماز عید خوانده و همراه با فرزندان و پیروان خود روانه منزل امام حسن مجتبى (علیه السلام ) گردیده و در ضیافتى كه در منزل آن حضرت تدارك دیده شده بود شركت نمودند و تمامى آنها از فقیر و غنى با تحفه اى براى خانواده خود از خانه آن حضرت خارج شدند.

 

 

ادامه کتاب المراقبات

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 4 مهر 1389    | توسط: حسن پوراللهیار    |    | نظرات()